Straatmeubilair

Project Transformatie

De opdracht van dit project luidde als volgt:
Kies een bestaand meubel uit de meubelkunstgeschiedenis en onderzoek en analyseer dit meubel wat betreft stijl, vorm, ornamentiek, grootte, constructie, gebruiksfunctie, materiaal en productieproces. Transformeer het meubel van je keuze via het maken van schetsen en/of modellen in drie heldere stappen naar een nieuw, eigen ontwerp.

Het meubel dat ik gekozen heb is de Hydro Chair van Tom Dixon. De stoel komt uit april 2021, een heel moderne stoel dus. En dat is ook terug te zien in het ontwerp en de technieken gebruikt om de stoel te maken. De stoel is gemaakt van aluminium dat verhit wordt tot een temperatuur waarbij het materiaal zeer plastisch is. Dan wordt het aluminium door middel van lucht in een mal gespoten, wat lijdt tot dit ballonachtige ontwerp.

Dit ballonachtige ontwerp draagt ook bij aan de constructie; zonder deze rondingen had de stoel niet van zulk dun aluminium gemaakt kunnen worden. Door het materiaal uit zijn natuurlijke platte vlak te halen, wordt het een veel sterkere constructie. Dit principe trok mij erg.

Ik ben begonnen met het natekenen van de stoel en toen gelijk al schoten er transformaties bij me te binnen. Naarmate ik meer schetsen aan het maken was, kwam ik tot de conclusie dat ik een bank wilde maken. Ook ontdekte ik dat het heel moeilijk zou worden om de dubbelronde vormen van het originele ontwerp in hout na te bootsen. Ik besloot om verder te gaan met het idee om materiaal uit zijn platte vlak te halen en het ontwerp daarmee stevigheid te geven.

Enkele experimenten om ivoorkarton uit het tweedimensionale vlak te halen.

Na met het karton enkele mogelijkheden te hebben onderzocht, ben ik doorgegaan met het prototype met uitklinkingen in het midden van de lange zijdes. Dit omdat ik bij het karton al merkte dat ondanks minder materiaal aanwezig, de stevigheid niet veel minder was dan zonder uiklinkingen. Ook gaf deze aanpassing het ontwerp een speels karakter.

Het was ook op dit punt dat ik ging nadenken over de schaal van het uiteindelijke meubel. Het ontwerp deed me erg denken aan de speeltoestellen van Aldo van Eyck, en ik begon daardoor mijn ontwerp ook op die schaal te zien.

Klimrek Iglo van Aldo van Eyck

Met 3mm buigplex heb ik nog enkele experimenten qua vormgeving gedaan.

Ik ben hierna door gegaan met onderzoeken hoe het ontwerp zich zou gedragen wanneer er (veel) druk op het zwakste punt zou komen te staan.

Uit deze experimenten kwam dit prototype. De schaal van het prototype is 1:10. Dit betekent dat de lengte van het zitmeubel in werkelijkheid 4 meter zal zijn. In dit prototype heb ik ook rekening gehouden met menselijke maten: de vier uitstekels op elke hoek zijn 80 cm breed en 40 cm diep (de uitstekels zullen uiteindelijk 50 cm hoog zijn), en het hoogste punt van de uitklinking is 90 cm (zodat hier comfortabel tegenaan gestaan kan worden maar het speelse effect aanwezig blijft).

Voor de voeten van het zitmeubel heb ik besloten om dit van beton te maken. Dit omdat het een hufterproof materiaal is. Dit zal nodig zijn aangezien het meubel in de openbare ruimte komt te staan en er altijd vandalisme zal plaatsvinden aan openbare goederen. 

Na herziening van het ontwerp, wetende dat het 'onderstel' van beton gemaakt zal zijn, ben ik tot dit ontwerp gekomen. Dit zodat er extra zitplekken op de kopse kanten zijn.

Het eindproduct is een schaalmodel van een zitmeubel waar ook tegenaan geleund kan worden. De betonnen voeten hebben een verjonging zodat er ruimte is om je voeten comfortabel onder je knieën te zetten.

Ik zie dit vooral bij bus- en treinstations geplaatst worden, omdat dit locaties zijn waar veel gewacht wordt.